سلام

تهران و تلخ کامی من مانده است کاش ......  

حسابی سرم شلوغه ببخشید دیر به دیر میام هر روزم به کار و دانشگاه میگذره نه انجمنی میرم و نه............. 

بی خیال دلم حسابی گرفته....و

اینم یه ترانه

همیشه مرد غمگینی

که قلبش کاسه خونه

تو خوشبختی،تو بدبختی

همین دیونه، میمونه

******

همش، زل میزنه تا تو

همش، سیگار تا سیگار

چشاش رو عکس اون لبخند

که جا خوش کرده رو دیوار

******

خودش میگه: براش از تو

همین لبخند، بس باشه

تو ازادی و میترسه

که آغوشش، قفس باشه

*****

همیشه مرد غمگینی

که دستات توی دستاشه

دلش میخواد، یکی، یک شب

شریک غصه هاش باشه

******

ولی زل میزنه تا تو

به قد جعبه سیگار

چشاش رو قاب عکست مرد

که جا خوش کرده رو دیوار

 1 

نه نگو اینقدر قلبم دیگر از غم مست نیست

 جنس رویای من و تو دیگر از یک دست نیست 

 زندگی تنها مسیری سخت از خود تا خود است 

بدتر از رنجی که در این زنده بودن هست، نیست 

هی نگو با تو شبی در کوچه تنها میشوم 

چیز زیبایی ته این کوچه ی بن بست، نیست 

خنده ات تا رفت پشت در-شکستم- وهم گفت: 

(بعد از این ان چهره ی زیبا که در را بست، نیست) 

                       ******* 

دست تقدیر است سهمم غیر دل کندن نبود 

مرد رویایت اگرچه بی وفا شد، پست نیست 

2

مشتی پر عقاب که در اشیانه هاست 

از لاشه های مرده ی بر رود خانه هاست 

از لطف باغبان جنون خورده، نوبت 

یک بوسه ی تبر به تمام جوانه هاست 

دارد دوباره چشم خدا گریه میشود 

لحن عذاب بر لب سرد نشانه هاست 

              ##### 

کوهی که ابر دور سرش پرسه میزند 

تصویر غم گرفته من در ترانه هاست 

با موج ها رسیدی یک قبر سهمت از 

ساحل نشین منتظرت در کرانه هاست

                 ۱- 

بی که شعرم را بخواند دفترم را دفن کرد 

پیش چشمم زنده زنده باورم را دفن کرد 

قصه ی خاک خراسانم که در من بارها 

دست چنگیزی غرور پرپرم را دفن کرد 

خواستم او هم بداند عاشقش هستم ولی 

در کنارم بوسه های آخرم را دفن کرد 

گاه عمری زنده ای تا لذت یک انتقام.... 

پیش چشم اشتیاقم خنجرم را دفن کرد 

 قصه ی تلخیست شعرت مال او باشد و او 

بی که شعرم را بخواند دفترم را دفن کرد 

                ۲-

گم میشوم در فکرهایی تلخ و شیطانی 

درد لابلای لذت افعال انسانی 

حالم شبیه حسرت هروز گنجشکیست 

از شاخهای سرد و بی مهر درختانی  

که باغبان روز به شهری سرد آوردست 

در های و هوی ممتد رنج خیابانی....  

               *****  

گاهی فقط میخندی و شادی به این امید  

شاید حضورت را به آدم ها بفهمانی!

در بند لذت بردن از هر چیز بی مقدار 

تا که کمی رنج دلت را سر بگردانی 

چیزی شبیه لذت ها کردن دستی  

در روزهای سرد و دلگیر زمستانی 

 با این همه گاهی برای بودنت بد نیست 

تا گم شوی در فکر هایی تلخ و شیطانی

زنده ام ـ اما به جز روحی پریشان نیستم! 

بر لبانت بیش از این لبخند بی جان نیستم 

جاده ها هر روز درگیر مسیر سابقند... 

جز همین تکرار غمگین در خیابان نیستم 

حال میدانم چرا در توبه کافر میشوم 

غیر مشتی فحش در آیات ایمان نیستم!! 

گر چه من حتی برای سایه ام ننوشته ام(*) 

لااقل از سایه ی خود هم هراسان نیستم 

                          *** 

کاش بودی تا کنارت لحظه ای کافر شوم 

تا بدانی از گناه خود پشیمان نیستم 

--- 

(*)من تنها برای سایه ام مینویسم ـ بوف کور  ـ زنده یاد صادق هدایت 

مثل هر روز رفتنت سر کار-زندگی کوچ های اجباریست 

سرنوشتت به گند میکشدت-سهمت از روزگار بیزاریست 

سایه ای خسته روی دیواری-قهرمانی شکسته که امروز 

همه دلخوشیش در دنیا-خواندن قصه های تکراریست 

از نگاه خودت هراسانی-به خودت فحش میدهی هر روز

مثل دیوانه ای که هر لحظه-بی جهت در پی خود آزاریست 

مثل بیمار خسته ای که فقط-مرگ میخواهد از پرستارش 

همه ی روزهای اجباریت-مرگ ممتد،جنون ادواریست 

زندگی جز همین حقارت نیست-که فقط با خودت بجنگی هی  

به خودت فحش میدهی کلمات-تک تکش زخم کهنه ای کاریست 

                                     *****  

دل بکن از من و غزل هایم-که من از خنده های تو سیرم 

مرد رویای ساده ات دیگر-کافری بی نماز و سیگاریست!!!

                                     ***** 

در سرت پرسه میزند فکری-چشم در چشم کلت میدوزی 

در سکوتت تفنگ می گرید-تیرها در شقیقه ات جاریست!

                                     *****

بعد مرگت هنوز غمگینی-توی قبرت نشسته ای تنها 

مثل هر روز زندگی مرگت-روزهای سیاه تکراریست

۱-دیروز ۱۸/۱۲/۱۳۸۸ هادی کرابی بهترین دوستم تو درگیری با اشرار شهید شد 

۲-این روزها فقط آرزو میکنم کاش دیروز هیچ تفنگی تیرش به هدف نمیخورد 

۳-وقتی تعداد دوستات کم باشند عزاداری در غموشون صبر در نبودشون مرد مردستان میخواهد که شاید من نباشم  مخصوصا وقتی میبینی کفه ی رفاقتتون همیشه به نفع رفیقت سنگین تر بوده   

به قول حامد اشرفی که تو وبش نوشت 

هادی شهید شد و روسیاهیش برای ما ماند.. رو سیاهیش ماند برای آن حجت الاسلامی که زمانی رئیس فلان اداره بود و با هزار پارتی سربازی پسرش را انداخت توی سبزوار تا دم خانه شان خدمت کند. روسیاهیش ماند برای آن رزمنده ی دیروز و سرهنگ امروز که پسرش در اتاق بغل دستیش سرباز است و ...

دیگر چه بنویسم .......

هادی شهید شد و رو سیاهیش برای ما ماند...

هادی رفت...

هادی شهید رفت...

و ما ...

مرگ بر ما مدعبان دروغین راه شهدا...

دیگر نمی توانم بنویسم...

هادی رفت و روسیاهیش برای من ماند...

هادی رفت تا بفهمیم شهید شدن ربطی به ریش و اردوی راهیان نور رفتن ندارد...

۴-فعلا این روزها

محکومم به دنیای بدون هادی عادت کنم.... 

محکومم به از دست دادن بهترین دوستم....  

۵-خیلی کلیشه ست اما لعنت به تقدیر ـ لعنت به سرنوشت  

۶-لطفا  فاتحه ای بخوانید قبل از خواندن غزل های پایین

به هادی کرابی 

که دلم برای تک برای تک تک روزهای با هم بودنمان تک شده 

بعد از این در میان قاب عکس- بر مزارت همیشه میبینی 

منم و  روزگار سرد سگیم-منم و یک هزاره غمگینی 

بند،بند و ترک،ترک شده ام-چهره ای در هم و هراس انگیز 

مثل نقش شکسته ی یک مرد-روی یک ظرف کهنه ی چینی 

با غمت خیره میشوم در عکس-وتو هم خیره میشوی در من 

داری از باغ زرد اشعارم- خاطراتی قشنگ میچینی 

تو شهیدی برای تشییع ات- کاسه لیس زیادی آمد و من  

 متنفر از این جماعت پست-و از این اشک های تزئینی 

در خودم درد میکشم هر دم-میخورم چون خوره وجودم را 

تو که حالا در اسمان هستی-وضع ما را چگونه میبینی 

خون تو نان عده ای گشته- و تو هم تا همیشه بعد از این 

بر مزارت زیاد میبینی-مگسانی که گرد شیرینی... 

                            **** 

تا ابد،تا همیشه مظلومی-تا ابد تا همیشه تنهایم 

شاعر روزهای تلخ سگیم-ساکن گوشه های رغمگینی 

این شعر رو چند ماه پیش وقتی هادی زنده بود براش گفتم خیلی دوستش داشت بیادش دو باره میگذارم این جا   

به :

 هادی کرابی 

بیزاری از جهان و پریشانی از خودت 

یک شعر تازه نیز نمی خوانی از خودت 

مانند تیر بی هدفی سینه میدری 

مثل همیشه هیچ نمیدانی از خودت 

میترسی از نگاه خودت توی آینه 

شاعر چرا؟ چه شد؟ که هراسانی از خودت 

شعرت شبیه حبسیه های کهن شده 

روحت اسیر در ته زندانی از خودت 

هر لحظه ات شبیه شده به جنون من 

مانند فال من ته فنجانی از خودت 

ما را به جبر عشق و گناه آفریده است 

تقدیر توست اینکه پشیمانی از خودت 

            ******** 

وقتی که زندگی همه اش بختک غم است 

بیزاری از جهان و پریشانی از خودت

                                                           به:

                                                           همه ی دوستان شاعرم 

شاعر شوی با عقل دور اندیش قهری

با لحظه های شاد بی تشویش قهری

وقتی دعا هایت همیشه بی جوابند

یک عمر حتی با خدای خویش قهری

حالا که عرفان بره ها را گرگ کرده

با های و هوی مبهم درویش قهری

وقتی (گذشته)،( حال) عمری بدبیاریست

با فال آینده که پیشاپیش قهری 

##### 

شاید جوان باشی- ولی از غم تکیده 

با روزگار بی گناه خویش قهری 

2 

تا نگاهش از سکوت سرد تو لبریز شد

مثل نعشی از درختی خشک حلق آویز شد

آخرش تسلیم غم شد مثل نیشابور که

عاقبت تسلیم تیغ وحشی چنگیز شد

روز ها را با دو سه جدول به پایان و.... خودش

جدول لاینحل دلتنگی پاییز شد

او که مانند پدر بودن برایش زجر داشت

عاقبت مرد همان دلواپسی ها نیز شد

#####           

گر چه رویا ی پریدن در سرش بود عاقبت

جای پرواز از درختی خشک حلق آویز شد

غزل ۱

                                                                              به

                                                                             تصویر خودم در آینه

من و تو یک غزل بی دلیل پر دردیم

که عاجزانه خدا را به گریه آوردیم

تو هم شبیه منی یک کتاب _ بدبختی

در انزوای جهانی حقیر همدردیم

جهان قبل تولد چه بوده میدانی؟

نمیشود به همانجا به (هیچ) برگردیم

همیشه قلب من از این محال میگیرد

که از تمام غزل های عاشقان طردیم

تمام دلخوشی روزمرگیمان شد

که روز تلخ زمین را دوباره سر کردیم

###

فقط زمانه به ما پا نداده که ماهم

شبیه مردم اطراف خویش نامردیم 

  غزل ۲                                                                                                                                                              

مینوازد دست هایم جسم سازی را، که نیست

مثل عمری سجده هایم جانمازی را، که نیست

تا بمیری هی تنفس کن؛ تنفس کن، فقط

هی تنفس کن دمادم حجم گازی را، که نیست!!

قصه لب های ما را عالمی فهمیده است

از که پنهان می کنی یک عمر رازی را، که نیست

یک (من )خسته ؛ همیشه فلسفی و در به در

در تنم جا کرده دستان نیازی را، که نیست

####

مثل انسانی مخنث ساکن و بیهوده ام

کاش میشد فاش گفتن اعتراضی را ؛که نیست

میفهمی ام ـ وقتی تو هم دلگیر باشی

وقتی تو هم یک پازل از تقدیر باشی  

وقتی جهانی مثل سگ گازت بگیرد!

هرروز با امثال خود درگیر باشی  

ذهنت پر از افکار نو، اما همیشه

 در سنت پیشینیان زنجیر باشی  

عمری بفهمی درد مردم را و تنها

یک شاعر ابیات بی تاثیر باشی  

وقتی تمام عمر هی رویا ببافی!

اما فقط  یک خواب بی تعبیر باشی  

چیزی به غیر از غم نباشد خاطراتت

در عکس های کودکی هم ، پیر باشی  

روزی بخواهی تیغ را بر روی دستت...

اما به ((آنچه نیست)) هایت! گیر باشی

                                                                                              به

                                                                                             شهدای گمنام

دارد کبود میشود از درد آسمان

وقتی عذاب میکشی این گوشه از جهان

دیر آمدی ببین همه شهر عوض شد و...

از تو نماند غیر همین چند استخوان

تابوت های کهنه نمانید بین ما

اینجا که مردمان همه از خونتان دکان...

#####                

آخر شکست پشت سکوت مرا زمین 

 دارد به گریه میزند این درد بی امان

(حاجی) سوار ویلچر و (سردار) توی بنز

این هم شدست آخر تلخ نبردتان

من که تصویری ندارم در نگاه هیچ کس

خوب شد هر گز نبودم تکیه گاه هیچ کس

کاش فنجانی نسازد کوزه گر از خاک من

تا نیفتد در دلم فال سیاه هیچ کس

زیر بار ظلممان دارد زمین خم میشود

بی تفاوت شد خدا هم چون که آه هیچ کس...

بهترین تقدیر گلها چیدن و پژمردن است

سعی کن هرگز نباشی دلبخواه هیچکس

آخرش چوپان تو را با خنده ای سر میبرد

کاش میشد تا نباشی در پناه هیچ کس

عاقبت در زجر هستی قرص نانت میکنند

ماه دور از دست باش و قرص ماه هیچکس.....

با هر گناه چشم تو دیوانه  میشوم _من که دلیل عاشقیم چشم های توست

داری به باد میدهی ام پس برای چه_وقتی تمام زندگی من برای توست

هی تو بگو بهشت و جهنم دروغ نیست!!_دنیا خودش هزار بهشت و جهنم است

وقتی که درد میکشی از غصه ها فقط_دنیا همان جهنم بی انتهای توست

شاید هنوز در ته قلبم امید هست_من هم  هنوز وقت اذان رو به آسمان

من هم میان وحشت این روزهای سخت_در لحظه های توبه خدایم , خدای توست

من گوشه گیر بودم تو مثل آهویی_پر جنب و جوش دور و برم چرخ میزدی

حالا که رفته ای همه اش فکر میکنم_روحم چه قدر عاشق حال و هوای توست

#################                         

اصلا عجیب نیست که نشناختی مرا_این شاعر شکسته همان مرد سابق است

در خاطرات کهنه اگر دفن میشود_این مرد بی ستاره همان آشنای توست

دیگر برای کشتن من استخاره نه ..._حالا که مطمئن شده ام بعد مرگ هم

بر روی قبر سرد و سیاه وغریب من- تنهای صدای ناله همیشه صدای توست 

                                                                             به: 

                                                                            مادرم  

                                                                            که شاعر بودنم را 

                                                                            دوست ندارد

مأیوس میشوی هیجانت- اگر منم 

سهم کمی ست کل جهانت، اگر منم 

 کم کم میان درد خودت پیر میشوی 

گل واژه های شعر جوانت ،اگر منم 

داری برای من! به هدر میروی عزیز؟ 

در پشت اشک های روانت، اگر منم 

غیر از عذاب هیچ نصیبم نمیکند  

معنای چهره ی نگرانت اگر منم

پنهان نبوده راز نهانم، اگر تویی  

افشا شدست راز نهانت، اگر منم 

بگذار بعد مرگ و بخوان بر مزار من 

اسمی که مانده توی دهانت، اگر منم

                                                              به :

                                                                    هادی کرابی

بیزاری از جهان و پریشانی از خودت!

یک شعر تازه نیز نمی خوانی از خودت

مانند تیر بی هدفی سینه میدری

مثل همیشه هیچ نمیدانی از خودت

میترسی از نگاه خودت توی آینه

شاعر چرا؟ چه شد؟ که هراسانی از خودت

شعرت شبیه حبسیه های کهن شده

روحت اسیر در ته زندانی از خودت

هر لحظه ات شبیه شده به جنون من

مانند فال من ته فنجانی از خودت!

ما را به جبر عشق و گناه آفریده است

تقدیر توست_ اینکه پشیمانی از خودت

تو توبه میکنی و خدا میکند قبول

او را دوباره نیز برنجانی از خودت

#####            

وقتی که زندگی همه اش بختک غم است

بیزاری از جهان و پریشانی از خودت

آخرین دیدارـ تنها با نگاهی خوب نیست 

عاشقی بی لذت و ترس گناهی خوب نیست 

لااقل یک جرعه از جام شراب من بنوش 

اینقدر دل پاک بودن نیز گاهی خوب نیست 

گفته ام یک عمر زیر لب به تو بی رحمی ات 

با دل بیچاره ی بی سر پناهی خوب نیست 

زندگی صدها خطا و تجربه دارد ولی 

در قمار عشق هرگز اشتباهی خوب نیست 

حقه های شعبده مخفی ست توی یک کلاه 

دست بردن در میان هر کلاهی خوب نیست 

کاش میشد دست هایت تا ابد در دست من... 

اینکه دستت را بگیرم گاه گاهی خوب نیست 

             ¤¤¤¤¤ 

گرچه میبخشد گناهان مرا با اعتراف

توبه پیش هر کشیش رو سیاهی خوب نیست

زخم ها روی تنت قد میکشد هر روز تا ـ حس کنی از وسعت این درد شاعر گشته ای 

جاده زجرت میدهد پا میگذاری توی آن ـ تازه میفهمی در این غربت مسافر گشته ای 

با خدا یک در میان قهری نمیدانی چرا ـ لحظه هایت با گناه و توبه توام میشود 

از عذاب و لذت این عشق سرشاری ولی ـ عاقبت یک روز میفهمی که کافر گشته ای 

وان قرمز سوزشی یک ریز توی دست هات ـ چشم هایت ناگهان از نور خالی میشود 

دوست داری مقصدی سرد و سیاه و دور را ـ‌ مثل رویای دل مرغی مهاجر گشته ای 

ساکت و دلمرده تنها و غریب و منزوی ـ از تمام مردم این شهر بیزاری و بعد  

در غزل هایت هیشه درد پیدا میشود ـ پس تو هم یک شاعر شعر معاصر گشته ای

                                                                                              تقدیم به....

                                                                                             مهندس میر حسین موسوی

                                                                                             که چند روزی

                                                                                            ((امید)) را به یادم آورد

                                                                                            هر چند روزهایش کوتاه بود

                                                                                             اما.... 

 این که از عشق بگوییم،همین هم خوب است

که در این غربت دلگیر همین _کم_ خوب است

که در این آینه ی کهنه ی دلگیر کدر

دیدن چهره ی یک مرد مصمم،خوب است

فرصت شادی کوتاه که بد نیست عزیز

خنده  بر روی لبی گر چه که _یک دم_ خوب است

لااقل دیدن یک چهره ی بی رنگ و ریا

در صف این همه ابلیس مجسم خوب است

گرچه این فرصت کوتاه تمام است ولی

باز هم آخر این قصه ی مبهم خوب است

لااقل عشق میان تن این شعر شکفت

این که از عشق بگوییم همین هم خوب است

وقتی خدا نمی وزد از آسمان من

کافر شده تمام زمین و زمان من

قهوه نریز_فال مرا بی سبب نگیر

شیطان نشسته است،ته استکان من

هذیان نگفته ام_نه ببین مست نیستم

بوی شراب میدهد آیا دهان من؟

نعشم میان کوچه ی تاریک شهر ماند

(عو)میکشد سگی که جوید استخوان من...

(عو)میکشد سگی که همین جا بزرگ شد

با خرده های ریخته از تکه نان من

من مانده ام به یاد تو یا اینکه مرده ام

آخر خدای قادر نامهربان من!!

#######

در سجده توبه کردم و شعرم سپید شد!!

تنهایی  ام                                    

با این شعر                           

شروع نمیشود                           

با این شعر هم                          

به پایان                                 

نمیرسد....                         

من                                    

سالهاست که شاعرم!!!!!         

در بوسه های بی رمق- دلسرد عاشق بود

مردی که مرد وبی برو  برگرد عاشق بود

مثل قناری عشق را با مرگ معنا کرد

روزی که در کنج قفس دق کرد عاشق بود

بی که بخواهی یا بدانی زیر پا له شد!!

این قاصدک را هم که باد آورد عاشق بود

دنبال شمعی در به در میگشت در این شهر

بیچاره این  پروانه ی ولگرد عاشق بود 

            #########

مردی خودش را کشت اما تا ته قصه

با یک تن زخمی دل پر درد عاشق بود

فرقی ندارد آخر این قصه بد یا خوب

در قصه ی ما لااقل یک مرد عاشق بود